مواد و مولکول‌ها
بوها رو چطور می‌گیرن
تقطیر با بخار
بخار روغن‌های فرار رو از گیاه بیرون می‌کشه؛ وقتی سرد می‌شه، روغن از آب جدا می‌شه. اون روغن همون «اسانس»ه و آب معطری که می‌مونه عرق گیاهیه: گلاب دقیقاً همینه. برای رز، اسطوخودوس، وتیور و پاچولی.
فشار سرد
پوست مرکبات رو بدون گرما فشار می‌دن تا بوی تازه و شادابش دست‌نخورده بمونه. برای همینه که برگاموت و لیمو و پرتقال این‌قدر واقعی بو می‌دن، و برای همینه که زود هم می‌پرن.
استخراج با حلال ← آبسولوت
گل‌های ظریفی که گرما خرابشون می‌کنه (یاس، مریم) رو با حلال می‌شورن. اول یه مومِ معطر به اسم «کنکریت» به دست میاد، بعد اون رو با الکل می‌شورن و «آبسولوت» درمیاد: غنی‌تر و نزدیک‌تر به گل زنده از هر تقطیری.
استخراج با CO₂
دی‌اکسیدکربن تحت فشار روغن‌ها رو توی دمای پایین بیرون می‌کشه و بعد خودش تبخیر می‌شه و هیچی ازش نمی‌مونه. روشی تمیز و امروزی که عصاره‌های خیلی طبیعی از ادویه‌ها، زنجبیل و فلفل صورتی می‌ده.
انفلوراژ (روش قدیمی)
گلبرگ‌ها رو روزها روی سینی‌های چربی سرد می‌چیدن و بارها عوضشون می‌کردن تا چربی پر از بو بشه. کند و گرونه و تقریباً کنار گذاشته شده، ولی گراس قرن‌ها یاس و مریم رو همین‌طوری می‌گرفت.
ثبت هداسپیس
یه حباب شیشه‌ای هوای دور یه گل زنده رو (یا هر چیزی: هوای دریا، درخت انجیر) به دام می‌ندازه. مولکول‌هاش رو تحلیل می‌کنن و توی آزمایشگاه دوباره می‌سازن. عطرسازها این‌طوری چیزهایی رو «بو می‌کنن» که نمی‌شه ازشون اسانس گرفت، مثل موگه یا یاس بنفش.
مولکول‌هایی که عطرسازی رو عوض کردن
گلاب و اسانس اسطوخودوس معمولاً با چه روشی گرفته می‌شن؟