آکوردها

به فرانسوی یعنی «سرخس»، از اسم فوژر رویال (۱۸۸۲). الگوی بیشتر عطرهای «مردانه»‌ی کلاسیک: تمیز، معطر و تازه، مثل حال و هوای سلمونی.

از اسم «شیپر»ِ کوتی (۱۹۱۷)، یعنی قبرس به فرانسوی. یه سر مرکباتی روشن که می‌افته روی یه پایه‌ی تیره، خزه‌ای و خاکی: شیک و یه کم جدی. از وقتی IFRA خزه‌ی بلوط رو محدود کرده، شیپرهای امروزی بیشتر به پاچولی تکیه می‌کنن.

گرم، شیرین و رزینی: سبک حسی و دربرگیرنده‌ی شالیمار و کلی عطر کهربایی دیگه. امروز صنعت عطر به‌جای «شرقی» بیشتر می‌گه «کهربایی».

قرن‌ها قلب عطرهای روغنی عربی و ایرانی بوده. توی دهه‌ی ۲۰۰۰ خانه‌های نیچ غربی آوردنش توی عطرهای الکلی و یه ژانر مستقل شد.

با انجلِ موگلر (۱۹۹۲) به دنیا اومد: عطری که اون‌قدر خوش‌بوئه که انگار می‌شه خوردش.

سبک شفاف «هوای دریا»ی دهه‌ی ۹۰: تمیز، خنک و راحت‌پوش.

دودی، خشک و حیوانی: از چرم‌های قیری و خشن تا جیرهای نرم و پودری.