عطر چطور ساخته می‌شه

1. ۱

   بریف (سفارش)

   یه برند عطری حول یه ایده، یه حس، یه مشتری هدف و یه قیمت می‌خواد. معمولاً چند عطرساز از شرکت‌های مختلف عطرسازی روی همون بریف با هم رقابت می‌کنن.

2. ۲

   فرمول

   عطرساز (همون «بینی») یه دستور می‌نویسه: از ده‌دوازده تا چند صد ماده‌ی طبیعی و مولکول، هر کدوم دقیق تا میلی‌گرم.

3. ۳

   نسخه‌ها و ارزیابی

   فرمول ده‌ها و گاهی صدها نسخه عوض می‌شه. ارزیاب‌ها هر نسخه رو روی کاغذ تست و پوست، توی گرما و سرما، بو می‌کنن و با رقبا مقایسه می‌کنن تا عطر از سر تا پایه یکدست بمونه.

4. ۴

   قوانین ایمنی (IFRA)

   IFRA، انجمن جهانی صنعت عطر، موادی که ممکنه پوست رو تحریک کنن یا حساسیت بدن رو محدود یا ممنوع می‌کنه. برای همینه که خزه‌ی بلوط الان خیلی کم استفاده می‌شه و فرمول بعضی عطرهای کلاسیک عوض شده.

5. ۵

   ماسراسیون

   کنسانتره‌ی نهایی رو با الکل قاطی می‌کنن و چند روز تا چند هفته می‌ذارن بمونه تا مواد با هم «جا بیفتن»، یه کم مثل خورشی که فرداش خوشمزه‌تره.

6. ۶

   سرد کردن و فیلتر

   عطر رو سرد می‌کنن تا موم‌ها و ذره‌های کدر ته‌نشین بشن، بعد فیلترش می‌کنن. این‌طوری توی بطری شفاف می‌مونه، حتی توی اتاق سرد.

7. ۷

   پر کردن بطری

   آخر سر عطر رو توی بطری می‌ریزن، اسپری رو پرس می‌کنن و جعبه می‌کنن. از بریف تا قفسه‌ی فروشگاه معمولاً یه تا سه سال طول می‌کشه.

چیزهایی که بیشتر آدم‌ها نمی‌دونن

• بیشتر عطرهای برندهای مد رو خود برند نمی‌سازه: برند به شرکت‌های بزرگ عطرسازی (مثل ژیوودان، فیرمنیش، IFF و سیمرایز) سفارش می‌ده و عطرسازهای اون شرکت‌ها می‌سازنش.
• یه عطر معمولی بیشترش الکله: حتی ادو پرفیوم هم حدود ۸۰ درصدش الکل و آبه.
• «طبیعی» یعنی بهتر یا بی‌خطرتر نیست: خیلی از بوهای محبوب (موگه، مشک‌ها، بوی دریا) فقط به لطف مولکول‌ها توی عطر وجود دارن.